Heb je een iPhone Pro of een Samsung Ultra en wil je verder kunnen inzoomen dan de maximale optische vergroting van je smartphone? Dan heb je een extra telelens nodig. Lenzenfabrikant Reeflex heeft nu een telelens ontwikkeld met een vergrotingsfactor die vergelijkbaar is met een 600mm-lens op een spiegelreflexcamera, en als je een Samsung Ultra hebt zelfs 660mm. Klinkt goed, maar hoe presteert deze lens in de praktijk? Dat lees je in deze review.
Vogels, reeën en andere wilde dieren, concerten, theater, de maan, landschappen; dat zijn in een notendop de onderwerpen waarvoor mensen graag een krachtige telelens willen aanschaffen voor hun smartphone. Want vroeg of laat kom je erachter dat digitaal inzoomen gewoon slechte plaatjes oplevert. Eeuwig zonde. Stop nou eens met dat inzoomen met je vingers! Wat je nodig hebt, is een echte telelens die je beeld optisch (dus niet digitaal) vergroot.
Deed je dat inzoomen met je vingers al niet meer? Sorry, dan heb ik niks gezegd 😉
Hop naar 600mm tele
De Reeflex ‘Ultra Telephoto 300-600mm’ zoals het ding voluit heet, doet één ding: hij vergroot het beeld van de telelens van je telefoon drie keer. Maar waar komt die 300-600mm vandaan? Dat heeft te maken met de smartphone die als basis voor de Telephoto heeft gediend, de iPhone 17 Pro (Max). Op deze telefoon heeft de telelens twee standen: 4x en 8x, ofwel een 100mm en 200mm telelens. Doe je dat keer drie, dan heb je de naam van de Reeflex-lens te pakken: Ultra Telephoto 300-600mm.

De iPhone 17 Pro (Max) heeft één telelens die twee standen heeft. De 4x-stand gebruikt de volledige 48-megapixel-sensor. De 8x-stand is een 12 megapixel uitsnede uit die sensor. Of dat erg is, ontdek je verderop in de review.
… of 660mm op een Samsung
De iPhone 17 Pro en Pro Max zijn dus de enige telefoons voor wie de 300-600mm-aanduiding klopt. In combinatie met andere smartphones levert de Ultra Telephoto heel andere brandpuntsafstanden op. Soms meer, zoals bij de Samsung Ultra’s, want daar is het bereik met 660mm het grootst. En soms minder zoals bij de oudere iPhones die op 360mm of 231mm blijven steken.
Een bakbeest
De Ultra Telephoto is met zijn 308 gram de grootste en zwaarste lens die ik ooit op mijn smartphone heb gedraaid. Een bakbeest. Net zoals bij alle Reeflex-lenzen, heb je ook voor deze lens een speciale hoes met schroefdraad nodig. Houdt die hoes dat gewicht wel, vroeg ik me tijdens de eerste testdagen af, maar in twee maanden tijd heb ik geen problemen ondervonden met de bevestiging op de Reeflex Magsafe-hoes op mijn iPhone 17 Pro.

De Carbon-hoezen zijn iets minder robuust en de schroefdraad loopt ook iets minder ver door dan op de Magsafe-hoes, maar het ding bleef wonderwel goed zitten op mijn Samsung S23 Ultra. Wel is het raadzaam om je linkerhand om de lens + smartphone vast te houden, al was het maar om de camera-lens-combi goed stabiel te houden.
Houd ’m stil
Goed stilhouden is echt een ding met dit soort brandpuntsafstanden. Hoe lichtsterk de lens ook is, je hebt veel licht nodig om foto‘s te schieten met een snellere sluitertijd. Vanaf 1/500ste ben je redelijk zeker van een scherpe foto. Met een vaste hand lukt het met 1/250ste ook nog wel, maar met 1/125ste en lager is de kans op bewegingsonscherpte erg groot. Het is dus belangrijk om die sluitertijd in de smiezen te houden en desnoods de ISO (de lichtgevoeligheid van de sensor) op te voeren. Een hogere ISO levert meer ruis op, maar is altijd nog beter dan een onscherpe foto.

Statief & houder
Het beste alternatief is een… statief. Gebruik dat ding als het even kan, dan ben je meteen verlost van bewegingsonscherpte en kun je de ISO laag houden zodat ruis geen kans krijgt. Bij dat statief hoort ook een stevige statiefhouder. Ik probeerde dat eerst met een houder met zo’n klemveer, maar de Ultratele maakt je telefoon zo topzwaar, dat de klem het niet houdt. Je moet dus echt een statiefhouder nemen van het type ‘bankschroef’ waarbij je je telefoon muurvast tussen de twee kaken van de houder klemt. Zoiets als deze houder van Ulanzi.
Camera-apps
Lezers met een iPhone zullen zich misschien achter de oren krabben over ISO en sluitertijd. In de standaard camera-app kun je dat namelijk niet instellen. Dat klopt: maar je kunt ook nog iets veel belangrijkers niet. Het vervelende van de iPhone camera-app is dat hij van slag raakt zodra je de Ultratele op de telelens van je telefoon draait. Het lukt simpelweg niet om de camerasoftware door de Ultratele te laten kijken. Je moet dus een aparte camera-app gebruiken die het toelaat om de juiste lens te kiezen, zoals bijvoorbeeld Lightroom, Camera+ of de camera-app van Reeflex. In mijn tests heb ik die laatste gebruikt.
Op een Samsung Ultra heb je hier allemaal geen last van. In de Pro-modus kun je gewoon de juiste lens kiezen, en sluitertijd en ISO zelf instellen, al hebben sommige Ultra’s last van ‘Auto Lens Switching’. Dat zit zo: de Ultra Samsungs zijn hypergevoelig afgesteld voor het wisselen tussen lenzen. Met de Reeflex Ultratele op de Samsung Ultra denkt de software van de telefoon soms dat er niet genoeg licht binnenkomt of dat de afstand niet klopt. De telefoon schakelt dan razendsnel over van de tele naar de hoofdcamera en oei, dan zie je opeens een halfzwart beeld.
Gelukkig is er een oplossing voor om die ‘Auto Lens Switching’ het zwijgen op te leggen. Download en installeer de app ‘Camera Assistant’ in de Galaxy Store (dus niet Google Play). Als je deze app opent, dan staat er vrij bovenaan de optie ‘Lens automatisch wisselen’. Zet dat uit en het lenswisselprobleem is opgelost.
De vergroting
Allemaal mooi en aardig, maar wat kun je verwachten van de Ultratele? Vergroot hij zoveel meer dan je telefoon of valt het wel mee? Ik besloot dat eens fijn te testen vanaf een balkonnetje op Vlieland. De smartphone stond op een statief en ik heb scherpgesteld op het bootje in het midden. Kijk je even mee?



Foto links: 4x telelens op iPhone 17 Pro • Foto rechts: 4x tele met de Ultra Telephoto


Foto links: 8x telelens op iPhone 17 Pro • Foto rechts: 8x tele met de Ultra Telephoto
In de volgende deelvergrotingen zie je duidelijk het verschil tussen de 8x van de iPhone 17 Pro en de Reeflex Ultratele op de 4x-telestand van de iPhone. Het beeld van de Ultratele is een stuk scherper en gedetailleerder, maar zoomt natuurlijk ook iets meer in.


Eigenlijk was ik vooral benieuwd naar die toch wel aparte 8x-stand op de iPhone 17 Pro. De telesensor heeft een oppervlak van 23,5 mm2. Bij de 4x tele gebruik je de volledige sensor. Bij 8x tele gebruik je nog maar 1/4 deel van die sensor; omgerekend dus nog geen 6 mm2. Het is een piepklein vlakje, al komen dit soort cijfers wel vaker voor. De 3x tele op een Samsung S25 en S26 Ultra is bijvoorbeeld ook maar 7,2 mm2.
De vraag is: hoe erg is dat? Als je bedenkt dat de deelvergroting van de 8x lens van de iPhone 17 Pro hierboven uit de foto hieronder komt, dan is het resultaat meer dan redelijk. De voorwaarde is dat er genoeg licht op je onderwerp valt. Maar als het licht wat minder wordt, bij diepe schaduwen of vet tegenlicht, dan ga je het onherroepelijk zien. De lichtsituatie bij de boot hierboven was redelijk ideaal: sluierbewolking en toch helder.
Als laatste vergelijking wil ik het verschil laten zien tussen de 4x en 8x-stand in combinatie met de Ultra Telephoto. Dus 4x op 48 megapixel en 8x op 12 megapixel. De grote vraag: levert het beeld van de 8x-stand een scherpere foto op?

Ik heb de deelvergroting extra groot gemaakt omdat je anders het verschil niet goed ziet. De eindbeoordeling is dat de Ultratele op de 8x-stand van de iPhone 17 Pro meer detail laat zien en net wat scherper overkomt. Het scheelt niet veel, maar het ís een verschil. Daarmee is ook dit weer een bewijs van de megapixel-mythe: een groter aantal megapixels betekent niet automatisch een scherpere foto.
Reeflex Ultra Telephoto in de stad
Nu weet ik dat veel mensen een telelens willen om onderwerpen op afstand dichterbij te halen. En vaak blijft het daarbij en dat is echt zonde. Want wat een langere telelens zo interessant maakt, is dat het de verhouding tussen voor- en achtergrond compleet verandert. Het is alsof je de ruimte op elkaar perst, waardoor je een mooi soort vervreemding krijgt. In de foto hieronder lijkt de auto recht voor het eerste huis te staan, terwijl hij er in werkelijkheid meters vandaan stond.


Foto links: Hoofdcamera iPhone 17 Pro (24mm) • Foto rechts: 4x tele met de Ultra Telephoto (300mm)
Bij het fotograferen in de stad met al zijn rechte lijnen, vallen lensfouten eerder op. Aan het pand aan de rechterzijde zie je een kleine vervorming van de foto aan de rand en het beeld is daar ook zachter. Als je goed kijkt, zie je ook nog iets anders dat typerend is voor telelenzen: kleine magenta en groene randjes aan de randen van de foto. Ook dure telelenzen voor spiegelreflexcamera’s hebben vaak last van chromatische aberratie (want zo heet dat). Het overkomt de beste, zullen we maar zeggen.
Chromatische aberratie ontstaat wanneer een lens de lichtkleuren rood, groen en blauw niet op precies dezelfde manier afbreekt. Het resultaat van deze lensfout zie je aan blauwe, groene of paarse randjes op plaatsen met een groot licht/donker-verschil. En dat dan vooral bij de randen van je foto. In het midden van de foto is de kans op chromatische aberratie het kleinst.

In Lightroom mobile kun je dit soort lensfouten voor een groot deel compenseren (onder het knopje ‘Optica’ –> Kleurafwijking verwijderen), maar als je er echt helemaal vanaf wil, dan heb je de desktopversie van Lightroom nodig.

En wat is nou het geinige van dit alles: als je de Ultra Telephoto op de 8x stand van de iPhone 17 pro gebruikt, heb je veel minder last van de zachtere randen en lensfoutjes. Hij gebruikt immers alleen het middendeel van de sensor.

Telephoto uit de hand
De foto’s hierboven zijn gemaakt met een statief. Maar hoe gaat fotograferen uit de hand? Op een mooie, heldere dag kan dat best. Deze foto’s van de Sint Jan komen goed uit de verf op sluitertijd 1/638 seconde.

Maar uit de hand fotograferen in een waaigat met windkracht 4 is al best een uitdaging. De rechterfoto hieronder met de Ultratele op de 8x stand van de iPhone 17 Pro is genomen op 1/265 seconde. Als je goed kijkt, zie je dat er een vleug bewegingsonscherpte overheen zit (en dan doel ik op het raam, niet de stokroos op de voorgrond, want die is niet in focus). Maar wat wil je ook als je die ongelooflijke vergroting ziet.


Foto links: Hoofdcamera iPhone 17 Pro (24mm) • Foto rechts: 8x tele met de Ultra Telephoto
Moraal van het verhaal: je moet dus heel goed je sluitertijd in de smiezen houden. Zomaar wat op goed geluk klikken is er niet bij. Je moet van die sluitertijdcheck een soort tweede natuur maken, dan komt het wel goed. Wat dan ook een tweede natuur wordt, is dat je fotokaders op grote afstand gaat zien. Op Instagram zijn verschillende fotografen die daar een sport van hebben gemaakt onder het mom van ‘What I see vs What I take’. Zoek het maar eens op. Het is weer een andere manier van ‘anders kijken’ en ja, ik vind het fantastisch. Dat hoeft niet in een stad te zijn; ook landschappen lenen zich vaker dan je denkt voor een ’telekader’.

Hoe zit het met Samsung?
Goede vraag. Ik heb de lens getest met mijn Samsung S23 Ultra en ik werd niet blij van de resultaten: de combinatie van telefoon en Ultratele heeft snel last van ruis. Ik heb mijn eigen onderzoekje naar sensorformaten er even bij gepakt en dan zie je dat de S23 Ultra een weinig lichtsterke telelens combineert met een sensoroppervlak van 6 mm2. Dat is ongeveer net zo groot als de 8x telelens-uitsnede van de iPhone 17 Pro. En toch presteert de iPhone een stuk beter, hoogstwaarschijnlijk door een betere beeldverwerking en iets meer megapixels (12MP in plaats van 10MP). Als je de Samsung S23 Ultra hebt, zou ik de Ultra Telephoto niet kopen, of je telefoon inruilen voor een nieuwer exemplaar.
Want ik verwacht niet dat dit ook voor de recentere Samsung Ultra 24, 25 en 26 geldt. De 5x telelenzen op deze telefoons hebben een 3x grotere sensor en 5x meer megapixels (17,3 mm2 / 50 megapixels) en zijn een stuk lichtsterker. Ik heb de Ultra Telephoto niet zelf kunnen testen met deze smartphones.
En wat vinden we ervan?
Reeflex heeft met de Ultra Telephoto geleverd waar zo veel mensen naar verlangen: zoomen! Hallekidee! Maar dat vergt wel iets van de fotograaf in jou en de omstandigheden: veel licht, een vaste hand, snelle sluitertijd en het liefst een statief. Vind je dat allemaal maar gedoe, dan is deze lens niks voor jou.
Doe je die moeite wel, dan krijg je iets wat je Pro iPhone of Samsung Ultra niet zomaar kan, zoals een bootje in de verte dat met die lens opeens voor je snufferd staat. Wat mij nog het meest heeft verrast is de 8x-stand van de iPhone 17 Pro. Dat er nog zo veel beeldkwaliteit zit in alleen het kleine middendeel van de sensor. De tegenvaller is natuurlijk de combi met de S23 Ultra, maar dat heb je hierboven al kunnen lezen.
Grote vraag: is het de investering van 319 euro waard? Als je zin hebt om anders te leren kijken, dan is dit een lens die je echt verder kan brengen. Je gaat je fotografische blik meer in de verte leggen en gaat steeds meer nieuwe ‘telekaders’ ontdekken. Maar dan moet je die lens natuurlijk wel bij je hebben. Het zou zonde zijn als je mooiste telekader ontstaat op de dag dat de lens thuis in de la ligt.
Reeflex Ultra Telephoto 300-600mm • 319 euro
En dan toch nog even een nabrander: mocht je nu behoefte hebben aan ‘meer inzoomen’, maar ook weer niet zo veel als 600mm, kijk dan eens naar de compactere broer van deze lens, de Reeflex Super Telephoto. Deze lens verdubbelt de brandpuntsafstand van je telelens. In combinatie met een iPhone 17 Pro (Max) krijg je dan een 200mm of 400mm telelens. Extra voordeel bij deze lens is dat je ’m ook kunt gebruiken voor macrofotografie met de speciale macro-opzetstukken.



Bedankt voor de uitgebreide objectieve review van deze lens. Zeker het overwegen waard 👍
Dankjewel Rob! Dit soort reviews kosten aardig wat tijd en het is fijn als lezers dat waarderen!
Heerlijk om te lezen hoe je de techniek, de technische en praktische mogelijkheden van de telelens op een duidelijke en heerlijke nederlandsche manier van uitleggen aan ons duidelijk maakt. 👍
Fijn dat je het duidelijk vond; daar doe ik het voor!
Tja Gerard, als ik dit lees en bekijk,en de beperking van de lens voor smartphones, lijkt het voor mij althans, dat je dan maar weer beter een systeem of spiegelreflex camera weer kan aanschaffen. Dan gaat het doel van de smartphone, handig compact bij je te hebben zijn doel voorbij. Het zoombereik op de smartphone 2,2,5 maal toch wel voldoende. Wacht dan toch nog even liever op de nieuw uit te brengen smartphones met intern groter zoombereik Ook als je later een andere smartphone aan moet schaffen, ben je meer gebonden aan een bepaalde telefoon. Maar het grootste bezwaar Blijft het dan weer mee sjouwen van zo’n lens, en hoe vaak gebruik je het? Maar goed ieder zijn ding.
Hartelijke groet Gerrit KassiesDeVries.
Dat ben ik toch niet helemaal met je eens Gerrit! Een systeemcamera met een vergelijkbaar bereik is groter, zwaarder en duurder dan een smartphone plus deze lens. Een zoombereik van 2 of 2,5 is voor jou misschien voldoende, maar echt heel veel mensen willen graag de verte opzoeken en flink inzoomen. Dus geen 50 of 80mm tele, maar 300 of 600mm. Wachten op een telefoon die dat intern haalt, is wachten op iets wat voorlopig niet komt.
De duurste OPPO komt dichtbij, maar haalt het met 230mm ook niet. OPPO verkoopt er zelf een losse teleconverter bij om tot 300mm te komen, en die past alleen op die ene telefoon. Maar bedenk wel dat deze lens voor deze specifieke telefoon bijna 600 euro kost; bijna het dubbele van de Reeflex-lens.
Een telelens met een groot bereik gebruik je natuurlijk alleen in specifieke situaties, en inderdaad, die 300 gram moet je meesjouwen. Maar dat heb ik er persoonlijk graag voor over!